सिंगापूरमधील फुडकोर्ट्स… माणसांची सतत वर्दळ… नाना प्रकारची माणसं… गरीब-श्रीमंत, काळा-गोरा, देसी-परदेसी असा कोणताही भेदभाव नाही. मला या वर्दळीचे, गर्दी मधले चेहरे वाचण्याचे व्यसन आहे. मी सिंगापूरला नवीन होतो तेंव्हा मोकळ्या वेळात फुडकोर्ट मधे एखादा ते-सी इति टी विथ क्रीम… म्हणजे चहा घेऊन बराच वेळ गर्दीत चेहरे वाचण्यात वेळ घालवित असे. त्या फुडकोर्ट्ची बद्दल थोडसं…
“हे रॉब, इज फुंग यी जॉयनींग अस फॉर लंच?”… ह्या वाक्यातील रॉब हा आमचा रिजनल हेड, फुंग यी ही रिसेप्शनीस्ट आणि मी रिजनल कन्सल्टंट. रॉब हा जन्माने बेल्जियन आणि नागरिकत्वाने अमेरिकन, फुंग यी ही जन्माने चायनीस आणि नागरिकत्वाने सिंगापूरी, आणि मी जन्माने आणि नागरिकत्वाने भारतीय.
“येस. शी इज” रॉब उत्तरला, “प्लीज गो अहेड अँड गेट युअर फुड”.
“आय अॅम हॅवींग तेपनयाकी, हाऊ अबाऊट यू?” मी विचारले.
“अं… आय विल हॅव कोरियन टुडे” रॉब.
“रॉब यु अल्सो गेट युअर फुड, आय गॉट नासी बिर्यानी फॉर माय सेल्फ” फुंग यी रॉब च्या शेजारी पर्स ठेवत म्हणाली.
“थॅंक्स फुंग यी. डू यू वॉंट एनी ड्रिंक्स” मी फुंग यी ला विचारले.
“गेट मी एनी थिंग” फुंग यी चे उत्तर
“बांडूंग कॅन” तीचे उत्तर माहीत असून ही तिला चिडविण्यासाठी मी विचारले.
“नो लाह… कॅनॉट ले… आय ऑरेड्डी ओवरवेट बाय अ पाउंड” रॉब तिच्या सिंग्लीश भाषेची नक्कल करत म्हणाला.
“सी.. रॉब नोज एवरी थिंग.” फुंग यी तिचे चपटे नाक फुगवीत म्हणाली, “गेट मी होम मेड…”
“ओके… ओके… आय विल गेट युवर रेग्युलर आईस लेमन टी” तिचे वाक्य पूर्ण करत मी आणि रॉब आपापल्या स्टॉलच्या दिशेने रवाना झालो.
(तेपनयाकी: जापानी खाद्यप्रकार, नासी बिर्यानी: आपल्याकडे मिळणार्या चिकन बिर्यानीची सिंगापूरी बहीण, बांडूग: रुहअफ्जा सारखा गुलाबाचा सिरप आणि दुध यांचे पेय”)
